ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Είναι η πρώτη φορά που γράφω κάτι σαν βιβλίο γι αυτό please με κρίνεται αυστηρά. Αυτό είναι (ας πούμε το 1ο κεφάλαιο)'

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ! ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ


«.ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ! ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ! ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΓΙΑ ΧΡΗΜΑΤΙΣΜΟ ΥΨΗΛΟΒΑΘΜΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΞΕΣΚΕΠΑΣΤΗΚΕ ΧΘΕΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ! ΕΞΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΔΗΛΩΣΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ» ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ! ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ!»
Η Ζωή έκλεισε τα αυτιά της με τα χέρια της. Τι ξεφώνιζε αυτός έτσι, πρωινιάτικα; Όταν ήθελε η καημένη να κοιμηθεί, πάντα κάτι θα γινόταν και θα έπρεπε να ξυπνήσει απότομα. Ή θα έμπαινε η μάνα της με την ηλεκτρική σκούπα μέσα στο δωμάτιο, ή θα χτυπούσε το τηλέφωνο, ή κάποιο θα φώναζε «ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ! ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ!». Η κοπέλα άπλωσε τα χέρια της για να πιάσει το μαξιλάρι. Όμως αντί για το μαξιλάρι, τα χέρια της ακούμπησαν στο πάτωμα. Ωχ, μάλιστα…Μάλλον θα είχε πέσει καθώς κοιμόταν. Σηκώθηκε στα γόνατα, έτριψε τα μάτια της και ύστερα τα άνοιξε αργά. Αυτό, όμως που αντίκρισε δεν ήταν το δωμάτιο της. Δεν ήταν καν στο σπίτι της.
Η Ζωή βρισκόταν σε μια άγνωστη, παλιά, εγκαταλελειμμένη, διώροφη μονοκατοικία. Το μέρος αυτό ήταν μισοσκότεινο, γιατί τα παράθυρα ήταν σφραγισμένα με ξύλα που σχημάτιζαν Χ. Υπήρχαν μερικά παμπάλαια, φθαρμένα και κατασκονισμένα έπιπλα. Η κοπέλα σηκώθηκε όρθια και περιεργάστηκε τον χώρο τριγύρω της. Οι τοίχοι ήταν λερωμένοι και κιτρινισμένοι, ενώ υπήρχαν από εδώ και από εκεί κακόγουστα γκράφιτι. Παλιότερα ίσως υπήρχε πάνω στους τοίχους ταπετσαρία, γιατί μερικά κομμάτια της, που είχαν ξεκολλήσει, ήταν πεσμένα στο πάτωμα.
Τότε η κοπέλα παρατήρησε, πως μπροστά από τη σκάλα, που οδηγούσε στο πάνω πάτωμα της μονοκατοικίας, ήταν κάτι ζωγραφισμένο στο πάτωμα. Πλησίασε και έσκυψε πάνω από αυτό το κάτι. Ήταν ένα κεφαλαίο «Ζ», όπως Ζωή. Το κορίτσι, τότε συνειδητοποίησε, πως αυτό το Ζ ήταν γραμμένο με ένα κόκκινο υγρό, που έμοιαζε με αίμα. Η κοπέλα ανατρίχιασε ολόκληρη με αυτό που είδε. Πράγματι, το Ζ είχε γραφτεί με αίμα και μάλιστα μέσα στο σπίτι υπήρχαν και άλλες κηλίδες, που οδηγούσαν στο πάνω πάτωμα. Το κορίτσι είχε φρίξει με αυτό, που αντίκριζε. Δεν είχε κάποια φοβία, με το αίμα, όμως το θέαμα ήταν τρομαχτικό. Η Ζωή ήθελε να ακολουθήσει τις κηλίδες, όμως είχε τρομοκρατηθεί τόσο πολύ, που μόλις κατάφερε να κουνηθεί από την θέση της έτρεξε πανικόβλητη προς την έξοδο του σπιτιού. Η πόρτα, αντίθετα από τα παράθυρα, ήταν ορθάνοικτη.
Η Ζωή βγήκε έξω από το σπίτι τρέμοντας. Το πρώτο πράγμα που είδε μπροστά της ήταν ένας δεκαπεντάχρονος πιτσιρικάς, που μοίραζε τις εφημερίδες, ξεφωνίζοντας. Ώστε υπήρχαν ακόμα άτομα που πουλούσαν έτσι τις εφημερίδες, αναρωτήθηκε η Ζωή. Άραγε να έβγαζε καθόλου χρήματα; Η κοπέλα κοίταξε εξεταστικά το αγοράκι, αν και εκείνο δεν φάνηκε να την προσέχει. Μάλλον ήταν πολύ προσηλωμένο στην δουλειά του…
Η κοπέλα βρισκόταν έξω από το ερειπωμένο σπίτι, σε μια φτωχική και θορυβώδης γειτονιά. Και τα άλλα σπίτια γύρω της, ήταν στην ίδια κατάσταση, φθαρμένα και βρόμικα. Σίγουρα δεν ζούσε κανείς μέσα σε αυτά. Μόνο ο κόμης Δράκουλας θα μπορούσε να επιβιώσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Και τώρα που το σκεφτόταν, όλα αυτά τα σπίτια φάνταζαν κάπως ανατριχιαστικά. Έτρεμε ολόκληρη και μόνο στη σκέψη, πως όλα αυτά τα σπίτι τριγύρω της ήταν λερωμένα μέσα με αίμα.
Έξυσε το κεφάλι της και προσπάθησε να θυμηθεί πως είχε βρεθεί εκεί. Το σίγουρο ήταν πως είχε ξαναβρεθεί σε αυτήν την γειτονιά...
Προσπάθησε να πιέσει τον εαυτό της να θυμηθεί και μια σειρά από εικόνες πέρασαν μπροστά από τα μάτια της. Πρώτα είδε το εαυτό της να φτιάχνει την βαλίτσα της… Ύστερα είδε την κολλητή της με τον Λευτέρη σε ένα αμάξι….Ένα φορτηγό…Μια λάμψη…Ένα αγόρι…
Και τότε θυμήθηκε, περίπου, τι είχε συμβεί. Το μυαλό της άρχισε της παρουσιάζει τι είχε συμβεί. Θα πήγαινε διακοπές με την Ηρώ και τον Λευτέρη, στο εξοχικό τους. Ναι, θα πήγαιναν με το αυτοκίνητο του Λευτέρη, που το είχε αγοράσει μόλις εκείνον τον μήνα. Θυμόταν που είχαν πάει μαζί να πάρει το δίπλωμα οδήγησης, μια εβδομάδα πριν. Ήταν πολύ χαρούμενος. Ήρθαν και την πήραν από το σπίτι. Ξεκίνησαν χαρούμενοι για τις διακοπές τους, το απογευματάκι. Όμως δεν μπορούσε να θυμηθεί τι είχε συμβεί μετά…
Τριγύρω της περνούσαν πολύ γρήγορα, βιαστικά, πολλοί, πάρα πολλοί ανήσυχοι άνθρωποι, που έτρεχαν στις δουλειές τους. Είχε μεγάλη κοσμοσυρροή το μέρος και η κοπέλα υπέθεσε, πως μάλλον ήταν κάπου κοντά στο κέντρο της Αθήνας. …Η Ζωή ένοιωσε ξαλαφρωμένη που δεν ήταν μόνη της εκεί πέρα, γιατί πρώτον το μέρος την ανατρίχιαζε πάρα πολύ και δεύτερον παρόλου που ήταν σίγουρη, πως είχε ξαναέρθει σε αυτή την μεριά της Αθήνας, δεν θυμόταν που ακριβώς βρισκόταν και πως μπορούσε να γυρίσει πίσω. Ευτυχώς, όμως τώρα μπορούσε να ρωτήσει κάποιον από τους πολυάσχολους περαστικούς, για να την κατατοπίσουν.
«ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ! ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ! ΘΥΜΑΤΑ ΘΡΑΣΥΤΑΤΗΣ ΛΗΣΤΕΙΑΣ ΕΠΕΣΑΝ ΔΥΟ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ! ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΑΝ ΚΑΙ ΑΡΠΑΞΑΝ ΟΤΙ ΒΡΗΚΑΝ! ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ! ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ!» άρχισε να φωνάζει πάλι το αγοράκι.
Τι είχε συμβεί; Γιατί δεν θυμόταν τι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια του ταξιδιού; Είχαν τρακάρει; Και αν είχαν τρακάρει, που ήταν η Ηρώ και ο Λευτέρης; Να είχαν χτυπήσει άραγε; Και αν ήταν βαριά; Ναι, πρέπει να είχαν τρακάρει, γιατί θυμόταν ένα φορτηγό που ερχόταν καταπάνω τους. Ναι, συγκρούστηκαν με μια νταλίκα. Και μετά…Και μετά τι…; Τι έγινε; Το μόνο που θυμόταν ήταν η κόρνα και τα φώτα της νταλίκας. Και ένα αγόρι. Ένα αγόρι τρομαχτικό και γοητευτικό, ταυτόχρονα. Με άσπρα, κοντά μαλλιά, αδύνατο και ψηλό, με γαλανά, σχεδόν διάφανα, γουρλωτά μάτια, κάτωχρο και ανατριχιαστικό. Όσο και να πίεζε τα μυαλό της δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτα άλλο.
«ΦΡΙΚΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ. ΔΥΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ. ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΕΠΙΖΗΣΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ. ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΧΑΜΟ ΤΗΣ ΝΕΑΡΗΣ ΚΟΠΕΛΑΣ. ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ! ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ!»
Η Ζωή γύρισε και κοίταξε το παιδί με τις εφημερίδες. Πάγωσε μόλις είδε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας. Κάτω από τους πηχυαίους τίτλους για το δυστύχημα υπήρχε μια τεράστια φωτογραφία της. Η κοπέλα πλησίασε τον πάγκο με τις εφημερίδες. Σε όλες τις εφημερίδες υπήρχε η φωτογραφία της, με την λεζάντα «Τραγικός ο χαμός της νεαρής κοπέλας.»

Δικαιοσύνη...

Is this Justice?
I hope you will feel the same way I did after I read this message!!!!!







Plead people to stop fighting in the name of religion.To stop doing such deeds, and then justifying them in the name of religion... No religion has ever justified such heneous crime ... Pass it on ...let the world know watz happenening in the name of God and religion... Pass this to all for public awareness Live and let live...

Yo

Οκ, δεν θα πω τίποτα άλλο, εισαγωγές κλπ. Ο γέρος μου μου πήρε το pc επειδή είμαι συνέχεια εκεί και θα μου το δίνει μόνο τα Σαβατοκύριακα. Πολύ ωραία, ε;

The Smoke

7. The Smoke

In my dream smoke followed me

As on fire the whole world had been

To the yard I walked in

Up the frontstep and opened the door

Cranes flew over to the North

As I walked on dry

And passed through a grove

Yellow with flowers

They had been expecting me

They said so and I believed

In my dream smoke came to me

And we became as oneI am smoke

Ομίχλη

Γύρω μου μόνο ομίχλη, όπου κι αν στρέψω το κεφάλι. Μια επιβλητική σιωπή που με τρομάζει κι εγώ τρέχω μακριά της. Μακριά της; Προσπαθώ να φτάσω στην άκρη, να σπάσω το γυαλί, να βγω από αυτό το άσχημο όνειρο. Η καρδιά μου πάει να σπάσει από την αγωνία. Τα χέρια και τα πόδια μου τρέμουν απ' το κρύο, ένα κρύο που σου ρουφάει κάθε ψίγμα ευτυχίας και ελπίδας απ' την ψυχή. Γυρίζω στον ύπνο μου, στριφογυρνάω και ξάφνου όλα αλλάζουν. Η ομίχλη δίνει τη θέση της σε ένα γαλάζιο ανοιξιάτικο ουρανό και το θολό αέρινο τοπίο εξαφανίζεται, καθώς ένας ανθισμένος κάμπος εμφανίζεται κατω από τα πόδια μου. Ένα ποταμάκι κυλάει κελαρυστά. Τα πουλιά κελαηδούν ανέμελα και πεταλούδες πετούν από λουλούδι σε λουλούδι.
Δεν προλαβαίνω να συνειδητοποίσω την αλλαγή καλά καλά και το τοπίο αλλάζει για ακόμα μια φορά. Εγώ βρίσκομαι στη μέση και στο μισό χώρο επικρατεί σκοτάδι, καθώς ο υπόλοιπος είναι καλυμένος στην ομίχλη. Ενστικτωδώς, κάνω μερικά βήματα προς την μεριά της ομίχλης, το σκοτάδι φαίνεται πιο τρομακτικό. Μόλις απομακρινθώ λίγο από το σκοτάδι, η ομίχλη το καλύπτει και αυτό. Η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή, καθώς νοιώθω τον όγκο της να έρχεται κατά πάνω μου. Γυρίζω το βλέμμα μου προς κάθε κατεύθυνση ψάχνοντας για μια διέξοδο από το λευκό εφιάλτη. Κρύος ιδρώτας κυλάει στο μέτωπο και στο πρόσωπό μου. Τα μέλη μου συσπώνται χωρίς να μπορώ να τα ελέγξω και διπλώνομαι στα δύο από τους πόνους.
Πεθαίνω.

Ξύπνησα και πήγα να ρίξω νερό στο πρόσωπό μου, σκουπίζοντας πρώτα ένα λεπτό στρώμα υδρατμών που είχε αρχίσει να σχηματίζεται στον καθρέφτη...

Οτι θυμάμαι χαίρομαι...

Ρε γαμώτο θέλω να βάλω video στο blog και δεν μπορώ γιοατι κάνουν 10 ώρες να (στην κυριολεξία!) να μπουν! Τεσπά, έκανα τέσσερις καινούριες ανακαλύψεις με τισ οποίες έχω πορωθεί τρελά. Η μία λέγεται Bathory, η άλλη HammerFall, η άλλη AVANSTASIA και η τελευταία και καλύτερη Amorphis! Είναι λίγο καμία-σχέση μεταξύ τους, αλλά δεν πειράζει λεπτομέριες...Και μάλιστα οι Amorphis θα ρθουν τώρα τον Μάρτιο για δύο συναυλίες στην Ελλάδα (συτό πάιε να πει timing)! Έχω τρελαθεί με τους Αmorphis αυτόν τον καιρό και μάλλον θα βάλω κανά τραγούδι τους στο blog.

Στο σχολείο έχουν αρχίσει να συζητάνει για τριήμερη και μάλιστα για Βόρεια Ελλάδα, Θεσσαλονίκη. Αν πάμε τελικά, θα βγάλω ένα εκατομμύριο φωτο γιατί από πέρυσι δεν έχω καμία!Ωχ, τώρα θύμηθηκα την περσυνή τριήμερη...Είχαμε πάει στην Σπάρτη και είχαμε περάσει υπέροχα...Η τριήμερη οσο άσχημα και να πάει τελικά, αν δεν γίνει τίποτα τραγικό, είναι μια απίστευτη εμπειρία!Ένα θα πω (και ευτυχώς που δεν μπαίνει κανέις στο blog και δεν φοβάμαι μην με παρεξηγήσουν) πέρυσι επειδή δεν μας αφήναν να πάμε ο ένας στο δωμάτιο του άλλου (απίστευτη ξενέρα...) πηδάγαμε από παράθυρο σε παράθυρο γαι να βρεθούμε όλοι μαζί! Εγώ το άρχισα και για αυτό ακόμα τρελαίνομαι στην σκέψη του τι θα γινόταν αν παραπατούσε κανεις...Στο τέλος τελικά μας πήραν χαμπάρι οι καθηγητές και αρχίσαν τα γνωστά...Αποβολές, μνοήμερες, ξεκοιλιάσματα...Συνηθισμέναν πράγματα...Αλλά δεν μας έκαναν τίποτα, μωρέ (οτι και να λέμε, άγιοι άνθρωποι!!!Χαρά στην υπομονή τους!) Είχαν σκάσει και τα χείλια μου και όποτε γελούσα (δηλαδή όλη την ώρα...Ναι, είμαι τελείως χαζοχαρούμενο) μάτωνα. Ανεβήκαμε και στον Μυστρά και ήταν εκεί και ένα μουσικό σχολείο με κάτι κουκλιά...Κάτι μαλλιάδες...Άλλο πράμα!Και το κουκούτσι αμύγδαλο!Μας βγήκαν βέβαια τα ποδάρια να τους κυνηγάμε...Και ενώ στο ετοιμόρροπο ξενοδοχείο παιθαίναμε από το κρύο, όταν πήγαμε στην Μονενβασιά λιώσαμε από την ζέστη! Μάρτιος μήνας και ήμασταν όλοι με τα φανελάκια και με μπουκαλάκια νερό! Μετά βγάζαμε φωτογραφίες στα κατσάβραχα! Περιττό να πω, οι πόζες μας ήταν θεεϊκές. Με το ένα πόδι στο βράχο, το άλλο στη θάλασσα, με το ένα χέρι να κρατάμε τις τσάντες και τις μηχανές και με το άλλο τον διπλανό για να μην πέσει...Άσχετο, τρελαθήκαμε στα σουβλάκια εκείνο το ΣΚ. Και φυσικά είχαμε και δυο hit στην τριήμερη. Το ένα ήταν η Ζαφειρένια μου (ναι, ναι ήταν τόσο εφιαλτικό όσο ακούγεται...) και το άλλο το: "Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτια..."

Αρκετά φλυάρισα άσκοπά λοιπόν. Άλλα ήθελα να γράψω και άλλα έγραψα τελικά. Βασικά, ήθελα να πω για κάτι απίστευτο που μπορεί να συμβεί μέσα στον επόμενο μήνα, αλλά λέω να μην το γρουσουζέψω. Αν γίνει θα το ανακοινώσω με κόκκινα μεγάλα γράμματα!!!Τώρα απλά σταυρώνω τα δάχτυλα!

Γεια..

Μετά από ακόμα μία μπλογκόπαυση (πως λέμε εμμηνόπαυση...) επέστρεψα για ακόμα μια φορά. Το πρόβλημά μου δεν είναι παρά το ίδιο με της Μέδουσσας. Συμβαίνουν πολλά πράγματα γύρω μου, πάρα πολλά, τόσα που δεν προλαβαίνω να τα καταγράψω. Εκτός αυτού, γράφω και σε ένα άλλο ιστολόγιο, το οποίο έχω σαν ημερολόγιο και στο οποίο δεν πρόκειται να μπείτε ποτέ γιατί έχει κωδικό.

Την προ-προηγούμενη Παρασκευή γιόρταζε η αδερφή μου και της πήραν οι γονείς μου ένα τέλειο άσπρο πέρσικο γατάκι που έβγαλε Σάρα και το βράδυ του Σαββάτου έκανε πάρτι. Συνεχίζοντας με το πενταήμερο (ναι, την Παρασκευή γιόρταζε ο πολυούχος της Παλλήνης και δεν είχαμε σχολείο), την Τετάρτη πήγα Mall με ένα φίλο μου, πήρα το καινούριο Nano και φασωθήκαμε με αυτό το παιδί(δεν νομίζω να το έχω αναφέρει, αλλά είμαι bi..) και περάσαμε τέλεια... Μετά, την Πέμπτη ήρθαν κάτι παιδιά εδώ για να κάνουμε μία εργασία για τη μόλυνση του περιβάλλοντος και την Παρασκευή πήγα με το σχολείο μου Καρπενήσι για snowboard. Το Σάββατο ήταν χάλια επειδή με είχαν βάλει με τους αρχάριους, αλλά την Κυριακή γάμησα άγρια! Πήγαμε στην πιο δύσκολη πίστα του βουνού και τα σπάγαμε..

Την Δευτέρα και χτες δεν έγινε τίποτα πολύ φοβερό, όμως σήμερα έγιναν διάφορα πράγματα. Καταρχήν φασωθήκαμε στο σχόλασμα με αυτό το παιδί και κατά δεύτερον είδα στο ιστολόγιο του πρώην κολλητού μου να έχει γράψει πως μου ζητάει συγγνώμη που με έβριζε και πως με αγαπάει ακόμα... Δεν έχει γράψει αν το λέει για μένα, αλλά συνήθως έτσι γίνεται... Δεν ξέρω τι να κάνω... Θα δούμε...

Αυτά νομίζω μέχρι τώρα... Ελπίζω η επόμενη φορά που θα ξαναμπώ Blogger να μην είναι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες..

To MSN ΔΕΝ κλείνει...

Αναφέρομαι φυσικά στα τρομοκρατικά mail που λαμβάνουμε όλοι τον τελευταία σχετικά με το κλείσιμο του MSN. Καταρχήν, το μύνημα μου έχει έρθει τουλάχιστον τρεις φορές διαφορετικό. Τη μία έλεγε να το στείλω σε δέκα άτομα και πως είναι ως αντίδραση στον κύριο Τάδε που έχει το MSN, την άλλη σε είκοσι και πως είναι από τον κύριο Τάδε και την άλλη είχε ένα link σε μια σελίδα-μαϊμού του BBC και καλά. Στην αναζήτηση μέσα στη σελίδα του BBC δεν βρήκα κανένα σχετικό link και το μόνο που λέει είναι ότι το MSN θα κλείσει τα chatrooms του για την ασφάλεια παιδιών.

Που θέλω να καταλήξω; Θέλω απλά να κάνω μια ερώτηση:

Ποιον πάνε να κοροϊδέψουν ρε γαμώτο;

DARK PASSION PLAY

Την Παρασκευή πήρα το Dark Passion Play!!!

Η Διαδικασία Μονιμοποίησης

Τι είπες; Είσαι συμβασιούχος;

Σκύψε, παιδί μου, να σε μονιμοποιήσω!

Παραλογισμοί...

Διάβαζα σήμερα το περιοδικό των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και συνειδητοποιούσα με φρίκη τις συνθήκες ζωής κάποιων ανθρώπων... Εμείς εδώ έχουμε τα πάντα και πάντα θέλουμε περισσότερα. Αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα δικό τους τι θα έπρεπε να λένε δηλαδή; Αυτό που θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας είναι προσφορές. Προσφορές στις φιλανθρωπικές και τις περιβαλλοντικές οργανώσεις. Έτσι ίσως να άλλαζε κάτι προς το καλύτερο. Ίσως μερικά αποστεωμένα παιδάκια να μπορούσαν να χαμογελάσουν ξανά με ευγνωμοσύνη! Ίσως κάποια ζώα να μπορούσαν να ζήσουν στο φυσικό τους περιβάλλον αναλλοίωτο... Αλλά γιατί χρησιμοποιώ τον υποθετικό λόγο αφού όλοι μαζί ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! Αν έβγαζαν νόμους τα κράτη για την προστασία του περιβάλλοντος, αν έδιναν το 2% για παράδειγμα των φόρων για φιλανθρωπίες, θα αλλάζαμε τον κόσμο! Και αν δεν κάνουν κάτι οι κυβερνήσεις, ας κάνουμε εμείς!

Carrie...

Πριν από κανά μήνα τα είχα φτιάξει με μία κοπέλα. Η όλη φάση είχε ξεκινήσει στο πάρτι της που ο κολλητός της με είχε ρωτήσει αν θέλω να κάνω κάτι μαζί της, γιατί με γούσταρε. Κι έτσι ξεκίνησε μία φαινομενικά καλή σχέση. Αρχικά ήμουνα πολύ χαρούμενος γιατί είχα να κάνω κάτι από το πάσχα... Προχτές χωρίσαμε γιατί έχω φάει ένα κόλλημα και δεν θέλω να την κοροϊδεύω... Απλά... Δεν είχα καταλάβει πόσο με αγαπούσε πραγματικά... Είχα γίνει χώμα έτσι κι αλλιώς όταν της είπα να χωρίσουμε... Μετά έμαθα και αυτό... Πραγματικά, θα ήθελα να αλλάξουν τα πράγματα... Θα ήθελα να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω...

Ποτέ δεν μπορώ όταν είναι να χωρίσω. Για να το αποφασίσω πρέπει να περάσει πολύς καιρός και αφού το κάνω, μετά είμαι πάντα σκατά. Ακόμα και αν πρόκειται παρεπιπτόντως για μένα και για μία δικιά μου σχέση, δεν μπορώ όσο σκέφτομαι ότι όσα λέω θα κάνουν κάποιον να στενοχωρηθεί... Δεν μπορώ να στενοχωρώ τους άλλους... Κι έτσι καταλήγω να στενοχωριέμαι περισσότερο εγώ...

FIERA

FIERA - ACTIVEMEMBER

Κοίτα πιο πέρα - εκεί μπορεί να τη δεις.

Εκεί πέρα, αν πιστεύεις θα τη βρείς

Σαν αέρα

νοιώσε κι εσύ τη Fiera.

Από την άκρη του ονείρου, κάπου στου ήλιου τη δύση,

στην αγκαλιά της ομίχλης η νύχτα είχε γεννήσει

το πιο παράξενο κι όμορφο πλάσμα, μάλλον της φύσης το όγδοο θαύμα.

Fiera

δίνει δροσιά στον αέρα,

κάνει τα φίδια να κυλιούνται πιο πέρα.

Σε ξεχάσαν παντού οι φοβισμένοι ανθρώποι και μαραζώνουν ολάκεροι τόποι.

Υπάρχουν τρόποι - υπάρχει αλήθεια,
υπάρχουν δρόμοι στα παραμύθια.

Τώρα είναι άδεια η γυάλινη σφαίρα,

κοίτα κει έξω υπάρχει η Fiera.

Κοίτα πιο πέρα - εκεί μπορεί να τη δεις.

Εκεί πέρα,

αν πιστεύεις θα τη βρείς

Σαν αέρα

νοιώσε κι εσύ τη Fiera.

Αρχίζει η μέρα τη βλέπω να κρύβεται στο φως,

την ψάχνει ο αέρας πιο πέρα

γυρνάει μονάχος και τυφλός.

Ακούω γέλια κι αμέσως μου ψιθυρίζει στ' αυτιά "καλημέρα..."

Fiera

Έχει τα χέρια απλωτα κι ένα ζευγάρι φτερά,

στέκεται όρθια ή χορεύει στης βροχής τα νερά

που καθρεφτίζουν μυστικά και καμώματα των ανθρώπων τα πικρά και μονοκόμματα.

Μέσα απ' τη λάσπη βρίσκει πάλι ένα κρυφό μονοπάτι

και με κοιτάζει από μένα σα να περίμενε κάτι.

Τέτοιο γινάτι μ' έχει μαζί παρασύρει σαν "αγαπω"

που ποτέ του δε χαλάει χατήρι.

Έχει λυτά τα μαλλιά της,

στα μικρά δάχτυλά της σκαρώνει χάρτινα καράβια

σαλπάρουν τα όνειρά της,

κοχύλια στ' αυτιά της και χίλια χρόνια μπροστά ακούει να γίνονται τ' αδύνατα απ 'το τώρα,

δυνατά.

Κρατάει τα δάκρυα στα μάτια κλειδωμένα (κλειδωμένα)

κι η περηφάνεια της κοκκίνησε μελάνι στην πένα

σ' άσπρο χαρτί δε το χωράει τ' όνομα της,

Fiera…

Κοίτα πιο πέρα

εκεί μπορεί να τη δεις.

Εκεί πέρα,

αν πιστεύεις θα τη βρείς

Σαν αέρα

νοιώσε κι εσύ τη Fiera

Voice like a dream...

Μια μέρα ήρθε στο χωριό γυναίκα ταραντούλα

κι όλοι τρέξαν να τη δουν.

άλλος της πέταξε ψωμί κι άλλοι της ρίξαν πέτρα

απ' την ασχήμια να σωθούν.

Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι,

ένα παιδί

Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι,

ένα παιδί

Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις τι άσχημοι που μοιάζουν,

αυτοί που σε σιχαίνονται μα στέκουν και κοιτάζουν.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλον μες τα μάτια,

γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν' κομμάτια.

Μια μέρα ήρθε στο χωριό άγγελος πληγωμένος.

Τον φέρανε σε ένα κλουβί κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος,

την ομορφιά του για να δει.

Κι ένα παιδί σαν δάκρυ ωραίο αγγελούδι,

ένα παιδί

Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι,

ένα παιδί

Κι είπε αν θέλεις να σωθείς από την ομορφιά σου,

πάρε τσεκούρι και σπαθί και κόψε τα φτερά σου.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλο μες τα μάτια,

γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν' κομμάτια.

Μόναχο!

2008 ΕΥΧΕΣ!!! (λέμε τώρα)

Όσα χασίσια βρήκανε στα Ζωνιανιά εφέτος

τόσες να είνα και οι ευχές για το νέο έτος.

Άμα βρεθείς στο βουνό σκύψε και πιάσε χιόνι

όσο κρύο το νιώσεις τόσο ζεστές στιγμές να σου φέρει

το 2008.

Το 2008 να φέρει

υγεία, ευτυχία

και λεφτά στο χέρι!

Όσες σταγόνες χιόνι έπεσαν εχτες

τόσες να είναι οι ευτυχισμένες σου στιγμές

Υγεία και ευτυχία

αγάπη και μαγεία

χεμώνα-καλοκαίρι

το νεό έτος να μας φέρει

Υ.Γ.Σήμερα πήγα στον Παρνασσό για σκι και ήταν εκεί ο Ριβάλντο!

Όνειρα γλυκά

Τα όνειρα που βλέπω πάντα είναι πολύ περίεργα και δεν έχουν κανένα ουσιαστικό νόημα. Για παράδειγμα, σήμερα ονειρεύτηκα ότι ήμουν σε ένα ξύλινο κατασκεύασμα που υποτίθεται ότι ήταν κατασκήνωση με ένα μαλάκα από την τάξη μου και κάτι τέτοια... Χτες ονειρεύτηκα ότι έμενα σε ένα πέτρινο σπίτι κάπου στην εξοχή και ότι είχα βάλει ένα φίδι να φάει ένα βάτραχο (;;;) και ότι τελικά το φίδι με δάγκωσε και θα πέθαινα. Μετά, λέει, σε πήρα τηλέφωνο να σου το πω και μετά στο άσχετο βρεθήκαμε εμείς οι δύο σε ένα κατάστημα με υπολογιστές κλπ και ξαφνικά είδα κάπου εκεί κοντά τη μάνα μου. Πήγα να την ρωτήσω αν θα πέθαινα τελικά, αλλά αυτή μου είπε ότι δεν θα πέθαινα και να μην λέω μαλακίες... Κι εκεί, βασικά, ξενέρωσα άγρια... Σου λέω, δεν βγάζει νόημα... Η αδερφή μου είχε ονειρευτεί πως θα γίνει το τσουνάμι και την επόμενη μέρα έγινε! Αλλά τα δικά μου όνειρα δεν έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ...

Και πάλι πίσω...

Επιτέλους! Ξαναγράφω σε αυτό το καημένο ιστολόγιο για ακόμα μια φορά! Βασικά το είχα παραχέσει τόσο καιρό, αλλά δεν είχα καθόλου χρόνο και διάθεση. Σύμφωνα με τον Τσαρλς Μπουκόφσκι θα έπρεπε να τα παρατήσω, αλλά εγώ θα συνεχίσω κι όσο πάει...
Εν ολίγοις θα σας πω τι έχει γίνει από το κλείσιμο των σχολείων. Το πρώτο Σάββατο των διακοπών πήγα σε ένα πάρτι στο Fridays στη Γλυφάδα. Ήταν γαμάτο!! Εντωμεταξύ, βρήκα εκεί και την καθηγήτριά μου της Οικιακής Οικονομίας, αλλά αυτό είναι άσχετο. Μετά το πάρτι, πήγαμε όλοι μαζί σε ένα πάρκο. Εκεί φασώθηκα με την κοπελιά που έκανε το πάρτι.. Βασικά μου αρέσει και θέλω να κάνουμε κάτι και της αρέσω κι εγώ γενικά... Τι ωραία...
Την Κυριακή (ή τη Δευτέρα) έφυγα για Μόναχο. Πέρασα απλά τέλεια! Όσο μείναμε εκεί πήγα για πατινάζ, για snowboard, για ψώνια με εξευτελιστικά χαμηλές τιμές και φυσικά για ατελείωτες βόλτες! Στο Μόναχο μένει ένας φίλος μου και έμεινα σπίτι του. Για δύο μέρες πήγαμε να μείνουμε σε μία λίμνη, όπου έχασα το ipod μου, αλλά δεν πειράζει...Δηλαδή πειράζει, αλλά.... Τέσπα...
Στις 28 γυρίσαμε πίσω στην καλοκαιρινή Αθήνα, και πως να μην μας φανεί καλοκαιρινή μετά από τους -10 βαθμούς...Από τότε περνάω ψιλοχάλια, αλλά 'ντάξει... Αυτάαα...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Μετά από πολύ καιρό, που μάζευα ευρουλάκι ευρουλάκι τα λεφτά, κατάφερα να πάρω κιθάρα! Πήγα σήμερα το πρωί με την αδερφή μου και μια φίλη μου σε ένα μαγαζί στο Γαλάτσι και την πήραμε. Καλά αυτός που είχε το μαγαζί ήταν θεότρελος, αλλά συμπαθέστατος (σαν το Jack Sparoou ένα πράγμα...). Τεσπά μας έδειξε την κιθάρα, τί κάνει ο μαγνήτης, ο ενυσψητής, πως να την κουρδίζουμε, όλα τα σχετικά τέλος πάντων...Κοντεύω να σκάσω από την χαρά μου!!!

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ!!!

Χτες, επειδή πλησιάζουν και τα Χρισούγεννα, είπα να κάνω και εγώ μια βόλτα στην Ερμού, να χαζέψω τις βιτρίνες, να αγοράσω και τίποτις Χριστουγεννιάτικο για την κολλητή μου, όταν ξαφνικά, ποιον είδα μπροστά μου; ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ!!! Αυτοπροσώπος! Για να μην σας ζαλίσω με περιγραφές είναι σαν αυτό πάνω στην φωτογρφία(περίπου)! Το βλέπω, με βλέπει. Το κοιτάω με κοιτάει και έρχεται κοντά μου. "Ψιτ" με λέει. "Έλα μου!" του απαντάω. "Χμμμ" κάνει "είσαι και εσύ άνθρωπος έτσι;" "Ε ναι του κάνω...Έτσι νομίζω"

"Εσύ είσαι το Πνεύμα των Χριστουγέννων αν δεν κάνω λάθος, έτσι;"

"Έτσι έτσι" μου απαντάει βιαστικό. "Μιας και είσαι άνθρωπος λοιπόν, έλα να στα πω και εσένα ένα χεράκι και ότι σου πω να το πεις και σε όσους άλλου μπορείς, γιατί είστε πολλοί και δεν πρόκειται να σας βρω όλους! Πρώτα από όλα εγώ είμαι πνεύμα, όπως βλέπει και εσύ και για αυτό δεν έχω ανάγκη από δώρα, Αγιο Βασίληδες, δεντράκια και όλα αυτά που πάτε και αγοράζετρε στο όνομα μου. Να ξεκαθαρίσετε στο ανθρώπινο μυαλό σας ότι όλα αυτά τα κάνετε για σας και για αυτούς που προορίζονται τα δώρα και να με αφήστε εμένα ήσυχο. Κάθε χρόνο παθαίνω κατάθλιψη από τις κατάρες που μου στέλνετε, γιατί λέει εξαιτίας μου πρέπει να πάρετε δώρα σε όλους τους συγγενείς σας και να κάνετε ένα σωρό έξοδα! Λοιπόν, σας παρακαλώ πολύ σταματήστε αυτό το τροπάρι! Δεν φταίω εγώ που φτιάξατε έθιμα που δεν σας αρέσουν!Αν πράγματι θέλετε να κάνετε κάτι για μένα, δώστε αγάπη σε όσο περισσότερους μπορείτε. Κάντε αυτά τα Χριστούγεννα χαρούμενα και όχι μίζερα, μέσα στην γκρίνια!Αν μπορέσετε να κάνετε έστω και έναν άνθρωπο χαρούμενο αυτό θα με ευχαρισήσει, γιατί είμαι πνεύμα, όπως σου είπα και ζω με τα συναισθήματά σας και όχι με τα δώρα σας. Α και κάτι ακόμα, σταματήστε να με ζαλίζετε από τον Οκτώβρη! Δεκέμβριο βγαίνω, Δεκέμβριο είναι η εποχή μου, πάρτε το χαμπάρι! Μα τι κακό είναι και αυτό, κάθε χρόνο με ξυπνάτε όλο και νωρίτερα!Τι κατάσταση είναι αυτή!Σε λίγο θα βγάλω μαύρους κύκλους! Τέλος πάντων...Μην σε καθυστερώ και από τα ψώνια σου..." είπε και άρχισε να απομακρύνεται. "Α μια στιγμή!" φώναξε λίγο πριν χαθεί στο πλήθος. "Πες στον κόσμο, πως στον Σκρουτζ δεν φέρθηκα ποτέ έστι όπως λένε!". Και μετά από εξαφανίστηκε ανάμεσα σε μια παρέα emo!

Πολύ μου άρσε...

Πολύ μου άρεσε αυτό που άκουσα στο "Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας..."
Που λες, με ένα΄μηχάνημα σαν τηλεμεταφορέα, ένα παιδάκι έχει μπει κατά λάθος μέσα στην τηλεόραση και όταν το βγάζει ο πατέρας του από εκεί είναι σε διαστάσεις τσίχλας! Ρωτάει λοιπόν τον Τζόνυ Ντεπ, που κάνει τον διευθυντή του εργοστάσιου:
"Και τι θα κάνω τώρα με το παιδί μου; Δεν γίνεται να τον ξαναστείλουμε πίσω και να γίνει όπως πριν;"
Και του δίνει της θεϊκή απάντηση.
"Όχι δεν γίνεται να γυρίσει πίσω. Δεν μιλάμε για τηλέφωνο που κάποιος μιλάει και κάποιος ακούει. Μιλάμε για τηλεόραση..."
...το μηχάνημα το οποίο "μπουκώνει" τους δέκτες με μυνήματα και αν τα καταφέρει να τα περάσει σε κάποιον τελικά, δεν γίνεται να τα πάρει πίσω...

15-12-07

Είναι 15 Δεκεμβρίου.
Η ώρα είναι 12.43.
Είμαι χαρούμενος.
Βγήκα στο δρόμο και χαμογελούσα. Έβλεπα τα πάντα διαφορετικά, ο ήλιος έλαμπε, ο κόσμος που συνοστιζόταν στο πεζοδρόμιο έδειχνε χαρούμενος, μια νότα θετικής ενέργειας κατέκλυε τα πάντα.
Βγήκα στο δρόμο και χαμογελούσα. Άκουγα Nirvana και ήμουν nirvana. Τίποτα άλλο.

Νομίζω πως ακούω
τον ήχο της φωνής σου
Κάποτε χόρευα μαζί σου
Κάτω απ΄τον ήλιο τέτοιο φως...

Τα Σάββατα δεν είναι ποτέ έτσι. Πάντα έχει ήλιο και ο κόσμος περπατάει στα πεζοδρόμια, αλλά δεν είναι έτσι. Έξω από το παράθυρο ακούω κάποια πουλιά να κελαηδούν. Ήρθε, τελικά, η άνοιξη πριν μπουν τα Χριστούγεννα;

Θυμάμαι πως κοιτούσες, πως
Μου ΄λεγες πάρε με μαζί σου...

Τελικά, μάλλον ξανάρθε το καλοκαίρι. Τραγουδάω Ξύλινα Σπαθιά και σκέφτομαι την εικόνα που μου έρχεται πάντα στο άκουσμά τους: μία έρημη, μικρή παραλία με δύο φοίνικες αριστερά και μια αιώρα που λικνίζεται ανέμελα.. Ποτέ δεν έχω δει το πρόσωπο που κάθεται στην αιώρα, βλέπω την εικόνα μέσα από τα μάτια του ή από πίσω του. Αλλά τι σημασία έχει;

Καλοκαίρι...

Θέλω να ζήσω στ' αλήθεια έστω μια φορά

Καλοκαίρι...

Να ταξιδέψω στ' αλήθεια έστω μια φορά

Η εποχή που μπορώ να ζήσω αληθινά. Η εποχή που θα νοιώθω ευτυχισμένος και θα χαίρομαι πραγματικά. Η εποχή που τα σημάδια της χαράσσονται άσπλαχνα και ανεξήτηλα πάνω σου, στο δέρμα σου, στο μυαλό σου και δεν σ' αφήνουν να την ξεχάσεις.

Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλοι όλοι όλη μέρα


Τόσες εικόνες...

Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλοι όλη μέρα

Τόσες λέξεις...

Νομίζω πως ακόυω φωνές από τ' αστέρια...

Τόσες αναμνήσεις...

Φωνές από τ' αστέρια...

Στα χείλη μου διαγράφεται ένα μικρό, παράξενο χαμόγελο. Δεν θέλω να γράψω άλλο, να με αποσπάσουν οι αναμνήσεις από τη "ζωή" και να χάσω αυτό το μικρό χαμόγελο.

Η γη σε αριθμούς και εικόνες

Εάν μειώναμε τον πληθυσμό της Γης στο μέγεθος μίας μικρής πόλης με 100 ανθρώπους,διατηρώντας τις αναλογίες θα ήταν ως εξής :

57 Ασιάτες
21 Ευρωπαίοι


14 Αμερικάνοι(Βοράς...

....και Νότος)

8 Αφρικανοί


52 Αντρες

48 Γυναίκες

70 Έγχρωμοι

30 Λευκοί


89 Ετεροφυλόφιλοι

11 Ομοφυλόφιλοι

6 άνθρωποι θα κατέχουν το 59% του παγκόσμιου πλούτου και όλοι θα είναι Αμερικανοί
80 θα έχουν κακές συνθήκες διαβίωσης
70 θα είναι αγράμματοι
50 θα είναι ανειδίκευτοι
1 θα πεθάνει
2 θα γεννηθούν
1 θα έχει computer
1 μόνο θα έχει ανώτατη εκπαίδευση
Αν δεις τον κόσμο από αυτή την οπτική, θα δείς πόση ανάγκη από αλληλεγγύη, αλληλοκατανόηση,υπομονή και εκπαίδευση
Σκέψου το
Εάν αυτό το πρωινό ξύπνησες υγιής, είσαι πιο χαρούμενος από 1.000.000 ανθρώπους που δεν θα επιζήσουνε μέχρι την άλλη εβδομάδα
Εάν δεν έζησες πόλεμο
Την μοναξιά ενός κελιού, την αγωνία του βασανιστηρίου
ή την πείνα
Είσαι πιο χαρούμενος από 500.000.000 ανθρώπους αυτού του κόσμου .
Εάν μπορείς να μπεις σε μία εκκλησία χωρίς τον φόβο της φυλάκισης ή του θανάτου, είσαι πιο ευτυχισμένος από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη
Εάν υπάρχει φαγητό στο ψυγείο σου
Εάν έχεις παπούτσια και ρούχα
Εάν έχεις κρεβάτι και στέγη
Είσαι πλουσιότερος από το 75% των ανθρώπων του πλανήτη
Εάν έχεις τραπεζικό λογαριασμό,χρήματα στο πορτοφόλι σου και μερικά νομίσματα στον κουμπαρά σου
Ανήκεις στο 8% των ανθρώπων του πλανήτη που ζουν καλά
Εάν διαβάζεις αυτό το κείμενο είσαι 2 φορές τυχερός γιατί:
Κάποιος σε θυμήθηκε
Δεν ανήκεις στα δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη που δεν μπορούν να διαβάσουν
Και έχεις computer
Όπως είπε κάποιος κάποτε:
Δούλεψε σαν να μην χρειάζεσαι λεφτά
αγάπα σα να μη σε πλήγωσε κανείς
χόρεψε σα να μη σε βλέπει κανείς
τραγούδα σα να μη σ΄ακούει κανείς
Ζήσε σα να ήταν η γη ένας παράδεισος
Στείλε αυτό το μήνυμα σε ανθρώπους που αποκαλείς φίλους σου....
Αν δε το στείλεις, κανείς δε θα πάθει τίποτα.
Εάν το στείλεις κάποιος θα χαμογελάσει...